Ductus a treści programowe doradztwa zawodowego

Quiz 17 pytań otwierający lekcję zamienia odpowiedzi ucznia w trzy profile: zainteresowań, umiejętności i motywacji. Każdy uczeń dostaje własny wynik na swój telefon — to jest bilans zasobów, wykonany przez ucznia i widoczny tylko dla niego.

W wersji 2×45 minut dochodzi slajd „Profil klasy" z trzema najsilniejszymi i trzema najsłabszymi osiami klasy oraz pytanie o wartości: czy to, w czym jesteś dobry, to to samo, czego chcesz. To moment pracy nad wartościami i obszarami do rozwoju.

Karty kierunków pokazują, czym dany kierunek jest w praktyce, dokąd prowadzi i jakie zawody z niego wynikają — wraz ze ścieżkami kariery i filmami zawodowymi. Uczeń analizuje te informacje i zajmuje wobec nich stanowisko, oceniając karty łapką w górę lub w dół.

Dyskusja „Klasa vs algorytm" realizuje wprost nowe treści z nowelizacji: uczniowie badają, gdzie i dlaczego algorytm się pomylił na ich temat, i formułują wniosek o tym, jak działa sztuczna inteligencja — jest dokładnie tak dobra, jak dane, które ma.

Uczeń pracuje na realnych ofertach uczelni z aktywną rekrutacją: nazwa kierunku, uczelnia, miasto, tryb, kryteria rekrutacyjne i próg punktowy z poprzedniego roku. Nie są to opisy zawodów — to konkretne oferty, na które można złożyć dokumenty.

W wersji 2×45 minut porównywarka jest osobnym zadaniem: uczniowie zestawiają dwa kierunki obok siebie — przedmioty maturalne, progi, miejsca — i zapisują co najmniej dwie oferty na swojej krótkiej liście.

Lekcja kończy się biletem wyjścia: uczeń deklaruje, czy jest pewniejszy swojego kierunku, i wybiera jeden konkretny następny krok — porównam dwa kierunki, sprawdzę progi, porozmawiam z rodzicami, pójdę na dzień otwarty. Odpowiedź „jeszcze nie wiem" jest dostępna celowo, żeby wynik nie był wymuszony.

W wersji 2×45 minut dochodzi zadanie „Mój następny krok": które przedmioty maturalne trzeba podciągnąć, czego jeszcze nie wiem o tych kierunkach, kogo o to zapytam i kiedy. To indywidualny plan działania oparty na bilansie zasobów.